23-03-2018

RELEASES

Op vrijdag 23 maart is de langverwachte solo-CD van Rick Parfitt uitgebracht!

De CD is op no. 4 binnen gekomen in de UK Top 100 Album chart!

Hieronder de recensie van de CD, geschreven door Arjen de Graaf....

RICK PARFITT – OVER AND OUT

Het overlijden van Rick heeft veel teweeg gebracht onder fans. Allereerst natuurlijk het verdriet om het verlies van iemand die voor de meesten van ons als een rode draad door ons leven liep. Dat dit er behoorlijk ingehakt heeft mag een understatement genoemd worden. Het heeft er echter ook voor gezorgd dat de verdeeldheid onder de fans nog groter is geworden dan die al was. Na de succesvolle FF reünies in 2013 en 2014 vonden veel fans het welletjes en hielden het voor gezien. Beter en mooier dan dat zou het toch nooit meer worden vonden ze. De fanatieke fans die Quo trouw bleven worden na Rick’s overlijden echter ernstig op de proef gesteld want Quo gaat gewoon door alsof er niets aan de hand is en een groot aantal fans haken vervolgens alsnog af. Want ja, is Quo zonder Rick Quo nog wel? Maar ook nu blijven de echte fanatiekelingen de groep volgen. En waarom ook niet. Het geeft in ieder geval genoeg aanleiding om op social media allerlei uitvoerige discussies te voeren. Het feit blijft dat Rick na zijn hartaanval sowieso niet meer terug zou keren bij Quo omdat dit fysiek te riskant zou zijn. Hij maakte in interviews tevens korte metten met het hele Aquostic gebeuren en gaf toe dat het niet zijn ding was. “I want to rock” was zijn reactie. Toch zei Francis na Rick’s overlijden dat het hele Aquostic idee juist ontstaan was om Rick te ontzien omdat de liveshows te zwaar voor hem werden. Dat is best vreemd aangezien Francis in eerste instantie aangaf dat de elektrische shows ook voor hem steeds moeilijker werden en hij er eigenlijk geen zin meer in had. Het was al een tijdje duidelijk dat de relatie tussen beide heren tot het nulpunt gedaald was. Van de hechte vriendschap was op het laatst niet veel meer over. Hoe het ook zij, de uitspraken van Rick geven een bepaald verwachtinspatroon ten aanzien van zijn solo album Over and Out dat op 23 maart uitkomt.

 

Er wordt door veel fans dan ook reikhalzend naar uitgekeken. Aan de ene kant is dat te begrijpen, aan de andere kant is de kans ook groot dat Over and Out daardoor nooit aan de hooggespannen verwachtingen kan voldoen. Rick werdt door fans altijd beschouwd als de rocker binnen Quo maar als je heel objectief naar de oude albums kijkt kun je stellen dat het juist Rick was die met name in de jaren 70 verantwoordelijk was voor veel rustpuntjes op de albums met ballads als Everything, All the reasons, Where I am en For you, om er maar een paar te noemen. Rick was veel meer dan alleen maar die rocker en dat is op deze plaat ook te horen. Verwacht geen album in Quostijl. Over and Out is een echte soloplaat. Natuurlijk zijn er wel wat Quo invloeden te horen en hadden sommige songs ook best op een van de latere Quoalbums kunnen staan maar fans die dachten dat Rick op deze plaat weer eens ouderwets te keer zou gaan kunnen wellicht enigszins teleurgesteld zijn. Als soloplaat is Over and Out echter dik in orde. Het is een uiteenlopende mix van rockers, popsongs, ballads en zelfs een vleugje rock & roll.

 

Het is overigens een wonder dat hij na zijn hartaanval en de herstelperiode daarna in zo’n kort tijdsbestek tot aan zijn dood zo intensief aan zijn plaat heeft kunnen werken. Al zijn zang- en gitaarpartijen waren gelukkig al opgenomen. Wat er echter verder al gedaan was voor zijn overlijden en hoeveel er daarna aan gewerkt is blijft op het moment dat ik dit schrijf een groot vraagteken. Alle betrokkenen doen daar nogal vaag over. Het enige wat ze kwijt willen is dat ze er met veel plezier aan gewerkt hebben. Dat is ook wel te horen maar persoonlijk denk ik dat het meeste werk na Rick’s dood is gedaan. Als je namelijk een puntje van kritiek moet noemen dan is dat het vrij klinische geluid van vooral de stevigere songs. Er ontbreekt een bepaald gevoel. Dat komt met name door het drumwerk van Alex Toff dat nogal aan de tamme kant. Toff is de drummer van de Rick Parfitt Jr. Band en kan best leuk spelen maar mist de power van een echte rockdrummer. De productie van het hele album had sowieso wel wat vetter gemogen. En zo zijn er meer dingen waarvan je denkt, hoe zou het hebben geklonken als Rick het album zelf af had kunnen maken. Mijn gevoel is dat hij de stevigere songs toch iets meer had willen laten knallen. We zullen het echter nooit weten en moeten het doen met het uiteindelijke resultaat. Ik moet er wel bij vermelden dat er twee verschillende versies zullen verschijnen. Een standaard uitvoering met de gepolijste mix en een ruwe versie genaamd The Band’s Mix. Beide versies verschillen op zich niet zo heel veel van elkaar alleen klinkt The Band’s Mix ietsje rauwer. Zo is de drumsound in de stevigere nummers beter waardoor de songs iets meer ballen krijgen. Daarentegen klinken de ballads beter op de standaard uitvoering waar een iets gladdere sound die songs juist ten goede komt. Maar het verschil is over het algemeen niet zo heel groot. Wellicht dat The Band’s Mix bij de meeste fans een lichte voorkeur zal hebben maar het is niet zo dat wanneer je alleen één van beide aanschaft je iets misloopt omdat je de andere niet hebt. Daar zijn de verschillen te klein voor. Beide versies zijn gemixt door top producer Ash Howes.

 

Het album begint prima met Twinkletoes, een song met een lekkere drive, een jaren 80 sausje, goede vocalen van Rick en niemand minder dan Queen gitarist Brian May op gitaar.  Lonesome road met Rhino op bas zal de meeste fans wel aanspreken. De eerste helft is mid-tempo met lekker sologitaarwerk van Jo Webb die het album ook geproduceerd heeft. In de tweede helft gaat het tempo omhoog en komt de Quosound even bovendrijven. De tempowisseling doet erg denken aan die in The power of rock. Vooral het laatste gedeelte is te gek maar duurt veel te kort en had nog wel een minuutje langer mogen duren. Jo Webb is overigens niet alleen de producer en gitarist van het album maar speelt ook de nodige keyboards en is te horen als achtergrondzanger. Hij is voor een groot deel verantwoordelijk voor het eindresultaat. Sessiemuzikant Dave Marks speelt bas op de meeste nummers en zelfs Muse bassist Chris Wolstenholme heeft eraan meegewerkt. Verder hebben diverse leden van de Rick Parfitt Jr. band een bijdrage geleverd.

 

Het is duidelijk te horen dat Rick de laatste jaren van zijn leven het nodige doorstaan heeft. Zijn stem klinkt fragiel maar dat maakt het ook weer heel bijzonder en soms moeilijk om naar te luisteren. Vooral in het titelnummer dat ook tijdens zijn uitvaart is gedraaid klinkt hij zeer breekbaar. De tekst van deze ballad in combinatie met zijn stem gaat door merg en been en is daardoor een van de hoogtepunten van het album. When I was fallin’ in love is eveneens een ballad en gaat over zijn relatie met ex-vrouw Patty met wie hij de laatste jaren weer samen was. De song heeft een jaren 60 sound maar doet ook erg denken aan bijvoorbeeld The Travelling Willbury’s en Jeff Lynne’s ELO en had zo op diens laatste album kunnen staan. Fight for every heartbeat (wat eigenlijk de titel van dit album en Rick’s biografie zou worden) is na het poppy intro een lekker nummer waarin het Quosoundje weer even te horen is. Het mierzoete Without you was als voorproefje de eerste song die in zijn geheel te horen was op de Engelse radio en social media. De reacties onder fans liepen nogal uiteen. De één vond het prachtig, de ander haakte na 30 seconden af vanwege Rick’s stem die tegen het valse aanhangt. Ik vind het zelf het minste nummer van de plaat. Het is overigens een oude song die Rick in 1985 ook al opgenomen had voor zijn nooit uitgebrachte album Recorded Delivery en gaat over zijn relatie met zijn oudste zoon Rick Parfitt Jr. met wie hij toentertijd geen contact had vanwege Rick’s rock and roll leven. Het drank en drugsgebruik liep in die jaren letterlijk de spuigaten uit en Rick’s ex Marietta hield Rick Jr. bewust weg van zijn vader. Rick Jr. heeft  trouwens een groot aandeel gehad in het voltooien van Over and Out na het overlijden van zijn vader en is ook verantwoordelijk voor de nodige backing vocals op deze plaat. Long distance love is een van de betere songs en is geschreven door John David. Quo heeft in het verleden vaker gebruik gemaakt van zijn songs zoals Rollin’ home, Red sky, All that counts is love, The party ain’t over yet en Kick me when I’m down. Rick heeft hem gevraagd of hij nog wat materiaal had liggen dat hij eventueel zou kunnen gebruiken. Van de 15 songs die John David hem heeft toegestuurd heeft Rick er uiteindelijk twee gebruikt. Long distance love is een typische John David song. Catchy, melodieus met een lekker tempo. Rick was zo gek van dit nummer dat hij later heeft gezegd dat hij het graag zelf geschreven zou hebben. Het tweede nummer van John David op deze plaat is Everybody knows how to fly en is eveneens een van de hoogtepunten. De originele versie is al te gek en ik was dan ook erg benieuwd wat Rick ermee zou doen. Rick’s uitvoering is iets simpeler en steviger van opzet met een prominente rol voor de mondharmonica en slidegitaar. Een leuke bijkomstigheid is dat Alan Lancaster op dit nummer verantwoordelijk is voor de achtergrondzang en Rhino de baspartijen voor zijn rekening neemt. In Lock myself away gaat de Rick de Rock & Roll kant op. Een geinig nummer maar ook niet meer dan dat. Wel lekker gitaarwerk van Jo Webb overigens. Halloween kennen we natuurlijk als b-kant van de single Who get’s the love uit 1988. Rick heeft het altijd jammer gevonden dat dit nooit op een officiëel Quoalbum terecht is gekomen en dat is dan ook de reden dat hij het nu op zijn soloplaat heeft gezet zodat het in ieder geval op een volwaardig album staat. Het is alleen jammer dat het exact dezelfde versie is. Er is verder niks mee gedaan behalve dat het opnieuw is gemixt. Dus geen nieuwe gitaarpartijen en het is ook niet opnieuw ingezongen. Of dit altijd al de bedoeling is geweest of dat het er door Rick’s overlijden niet meer van is gekomen is op dit moment onduidelijk. Het bijzondere hieraan is wel dat het contrast tussen Rick’s krachtige stem uit 1988 en zijn fragiele stem uit 2016 op de rest van het album groot en duidelijk hoorbaar is. Dat geeft het toch ook weer een extra lading. In dat opzicht is Halloween een perfecte afsluiter van dit album. Rick die nog een keer ouderwets uit je speakers knalt waarna het definitief “over and out” is.

 

De conclusie is dat  Over and Out als soloplaat een dikke voldoende krijgt. Het is niet de knaller waar velen op gehoopt hebben en zoals ik al eerder zei zijn er ongetwijfeld fans die enigszins teleurgesteld zullen zijn maar ik weet zeker dat de meeste fans het een prima plaat zullen vinden. Een gepast einde van een fantastisch leven en carriére. Rick, bedankt voor alles!

Met speciale dank aan Jo Webb en Patty Parfitt voor de nodige achtergrond informatie.

 

 

Arjen de Graaf.